Politie valt binnen bij Chanel, Moncler en andere luxemerken om uitbuiting

Dit is er precies aan de hand

Het Openbaar Ministerie in Milaan doet al langer onderzoek naar misstanden in de Italiaanse mode-industrie, en die zoektocht leidde nu tot invallen bij de kantoren van elf luxemerken, zo bevestigt het OM aan zakenkrant Il Sole 24 Ore. De politie onderzoekt of de modehuizen medeplichtig zijn aan uitbuiting bij de productie van hun tassen en accessoires.

De merken moesten documenten overhandigen met informatie over hun leveringen en de arbeidsomstandigheden in de complete productieketen, want volgens openbaar aanklager Paolo Storari maakten de huizen vermoedelijk gebruik van onderaannemers die Chinese arbeiders onder erbarmelijke omstandigheden lieten werken.

Om deze luxemerken gaat het

De lijst met namen leest als de eerste rij van een fashion week. Bij deze merken stond de politie donderdag op de stoep:

• Chanel
• Bulgari
• Moncler
• Goyard
• Brunello Cucinelli
• Etro
• Stefano Ricci
• Jacob Cohën
• Owenscorp Italia (het bedrijf achter Rick Owens)
• Brandart en F.Vl, twee toeleveranciers

Even belangrijk om te weten: de merken zelf zijn op dit moment géén verdachte in het onderzoek. Het draait om de vraag of ze voldoende toezicht hielden op wat er dieper in hun keten gebeurde.

Wat de politie in de fabrieken aantrof

En dan wordt het verhaal echt schrijnend. Het spoor leidt naar twee productiebedrijven in de buurt van Milaan die in mei al werden doorzocht, en waar producten met de logo's van de luxemerken werden aangetroffen.

In die werkplaatsen werkten mensen zonder verblijfsvergunning, die zwart en per gemaakt product werden betaald. De omstandigheden waren volgens de onderzoekers onveilig en onhygiënisch, met machines zonder beveiliging en mensonterende woonomstandigheden, tot slaapkamers in de werkplaats aan toe.

Er doken zelfs labels op met de tekst "Made in Albania". Voor producten met een prijskaartje van duizenden euro's is dat een wrang contrast.

Hoe kan dit bij zulke grote namen?

De verklaring zit in een praktijk die in de mode-industrie doodnormaal is: uitbesteden. Merken besteden hun productie uit aan leveranciers, die het werk op hun beurt wéér doorschuiven naar andere partijen, en door de steeds krappere marges en het gebrekkige toezicht belandt het werk uiteindelijk bij bedrijven waar de arbeidsomstandigheden ver onder de maat zijn. Eerlijk is eerlijk: wij dachten ook altijd dat zo'n stevig prijskaartje in elk geval garant stond voor een eerlijke productie, maar dit onderzoek laat zien dat je daar helaas niet blind op kunt varen, zelfs niet bij de allergrootste namen.

Wat moet er nu gebeuren?

De modehuizen krijgen de komende weken de kans om toe te lichten welke maatregelen ze hebben genomen om uitbuiting in hun keten te voorkomen.

Zijn die maatregelen niet voldoende, dan kunnen de merken onder gerechtelijk toezicht worden geplaatst en kijkt de rechter dus actief mee in de bedrijfsvoering. Een serieuze stok achter de deur dus.

Brunello Cucinelli reageerde als eerste en liet weten verrast en bedroefd te zijn dat verpakkingsmateriaal van het merk op een ongeschikte werkplek is aangetroffen, ondanks controles bij leveranciers. Het merk belooft volledige medewerking. De andere modehuizen hebben nog niet gereageerd.

Niet het eerste luxeschandaal (en vast niet het laatste

Wie denkt dat dit een incident is, moet even terugspoelen. In 2024 deed de Italiaanse justitie al invallen bij Dior en Armani vanwege vergelijkbare verdenkingen, vorig jaar werden onder meer Gucci, Prada en Versace onder de loep genomen, en ook Loro Piana werd tijdelijk onder toezicht geplaatst vanwege zorgen over de arbeidsomstandigheden bij leveranciers.

Eerder kwamen bij ketens van Prada, Givenchy en Dolce & Gabbana al misstanden aan het licht. Het felbegeerde predicaat Made in Italy staat daarmee flink onder druk, en precies dat stempel rechtvaardigt voor veel merken de hoge prijzen, dus je begrijpt waarom Italië er alles aan doet om de reputatie te beschermen.

Wat betekent dit voor jou als fashionlover?

Moet je je Chanel tas nu vol schaamte achter in de kast leggen? Nee, maar dit nieuws is wel een goed moment om weer even kritisch te zijn. Een hoog prijskaartje is helaas geen garantie voor eerlijke productie, dus vraag gerust na hoe je favoriete merk zijn keten controleert, en houd het nieuws rondom deze zaak in de gaten.

Het hoopvolle is dat juist dit soort onderzoeken de industrie dwingt om schoon schip te maken. Hoe meer druk er op de grote namen staat, hoe groter de kans dat de mensen die onze droomtassen maken daar eindelijk fatsoenlijk voor worden behandeld én betaald. En dat is een trend waar we allemaal achter kunnen staan.

Beeld: Shutterstock

Liefs, Vera